ابراهیم وار زندگی کن و در عصر خویش معمار کعبه ی ایمان باش، قوم خویش را از مرداب زندگی راکد و حیات مرده وار و آرامِ خواب و ذلت جور و ظلمت جهل، به حرکت آر، جهت بخش، به حج خوان، به طواف آر، و تو ای هم پیمان با خدا، ای هم گام با ابراهیم، در جای معمار کعبه، بانی مدینه ی حرم، مسجدالحرام، و رو در روی هم پیمان خویش- خدا – داری

سرزمین خویش را منطقه حرم کن! که در منطقه حرمی، عصر خویش را زمان حرام کن، که در زمان حرامی، و زمین را مسجدالحرام کن، که در مسجدالحرامی، که: "زمین مسجد خداوند است" و می بینی که: "نیست" !

و اما مهترین درس تو از حج

«حسین یک درس بزرگتر از شهادتش به ما داده است و آن "نیمه تمام گذاشتن حج" و به سوی شهادت رفتن است. حجی که همه ی اسلافش، اجدادش، جدش و پدرش برای احیای این سنت، جهاد کردند، این حج را نیمه تمام می گذارد و شهادت را انتخاب می کند، مراسم حج را به پایان نمی برد، تا به همه حج گزاران تاریخ، نمازگزاران تاریخ، مومنان به سنت ابراهیم، بیاموزد که اگر امامت نباشد، اگر رهبری نباشد، اگر هدف نباشد، اگر حسین نباشد و اگر "یزید" باشد، چرخیدن گرد خانه ی خدا، با خانه ی بت، مساوی است. در آن لحظه که حسین حج را نیمه تمام گذاشت و آهنگ کربلا کرد، کسانی که به طواف همچنان، در غیبت حسین ادامه دادند مساوی هستند با کسانی که در همان حال، بر گرد کاخ سبز معاویه در طواف بودند.»

 دکتر علی شریعتی