بابا I love you

از اولین کلمه هایی که روی لبهای کوچولوی من و تو نشست و همه ذوق کردند و با خنده هاشون و قربونت برم هاشون التماس می کردند که یک بارِ دیگه بگو، کلمه دو بخشیه بابا بود. من و تو هم دست هامون رو از سرِ خوشحالی که همه دارند بهمون می خندند، به هم می کوبیدیم و چند بارِ دیگه می گفتیم بابا. بعد از این همیشه وقتی می گفتم بابا، که همه چیزهای دور و برم رو می خواستم یا از همه آدمای دور و برم بَدَم اومده بود، وقتی بغلم می کرد بزرگترین حصار محافظ رو دور تا دورم حس می کردم. وقتی بِهم تشر می زد غمباد می گرفتم و وقتی گونه هاش به نشانه خندیدن بالا می رفت لذت می بردم، بعضی موقع ها التماسش می کردم که ماشین کروکیِ قرمز رنگ پشت ویترین مغازه اسباب بازی فروشی رو بخرِ، انگار صدامو نمی شنید، از بابا به خودش شکایت می کردم به خاطر اخمها و تشرهایی که می زد، لبخندی که می زد از هزار تا تنبیه نظامی بدتر بود. آرزوم بوده فقط یک بار بهش بگم بابا دوسِت دارم اما نشده.

راستی روز مادر برای همه از روز پدر مهمتر بوده! خاکِ پایِ همه مادرهای مهربون هم هستم ها، اما این واقعیت، خدانگهدار همتون ...

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387ساعت 11:13 توسط سعید توکلی| |